Eskiden hayaller kurardım gece yatağa girdikten sonra. Her türden hayal işte. Şöyle yapacağım, böyle olacağım, şunu edeceğim, onu alacağım, bilmemneyi bilmemnapacağım… Sen gece gece uyuma niyetiyle değil de hayal kurma niyetiyle yatağa gir; sonra o hayaller eşliğinde uyku aleminin koyu mai derinliklerine gark ol. Yahu ne kadar da safmışım hakikaten. Hayır yatağa girme sebebimden dolayı değil, hayal kurma gibi boş bir eylem peşinde koşmamdan dolayı. Ben hayalperest bir çocuktum; elde avuçta bir şey kalmadı, yıllardır hep cepten yedim anlayacağınız. Hayaller biriktiriyordum iç mekanımın kilerinde, lakin kıtlıkta kaldım. Çocukluğa dönmekten bahsedip de klişe sözler sarfetmek istemiyorum şimdi, fakat özledim be abi. Maddi manevi ne varsa şimdi, eskiden hepsi bambaşkaydı gözümde. Nasıl değişebildim bu kadar! Büyüyor muyum hala, yoksa hali hazırdaki büyümüş halim mi? Büyüyünce ne olacaktım ben sahi, onu bile hatırlamıyorum adam akıllı. Çünkü o kadar çok şey olacaktım ki, hiç biri gelmiyor aklıma.
Hani içinde çocuk büyütürmüş ya bazı insanlar; benimki öldü mü, kaldı mı ondan bile haberim yok. İrtibatı kopardık kendisiyle, bir mesaj, bir çağrı, hadi hepsini geçtim bir poke bile yok uzun zamandır. Buradan sana sesleniyorum çocuk, yaşıyorsan uğra arada bir. Evi de taşıdık gerçi, bulabilecek misin bilmiyorum. Ulaşım da rahat bak, her türlü vasıta mevcut. Önemli olan niyet hem, sen gelmeye yelten hele, ben seni uygun bir yerden de alırım. Hayallerimdeki arabaya henüz sahip olamadım, ama babalar gibi öğrenci akbilim var. Basar basar gelirim sana.
Farkettim ki hayatımın gidişatı, “o ne der, bu nasıl düşünür” formuna dönüştü. “Ne derseniz deyin, ne düşünürseniz düşünün arkadaş” diyemedim, baskıların farkına bile varamadan, baskı altına alındım. İpleri bıraktım başka deyişle. “Aman o kırılmasın, aman şu gücenmesin” devrine girdim, çıkamıyorum. Şimdi terbiyeli ve efendi bir keltoş olarak biliniyor olma ihtimalim yüksek. Söz dinleyen, sorun çıkarmayan, uyumlu bir insancık. Sıkıldım be!
Çocuk kalk gidiyoruz! Lunapark mı olur, atari salonu mu olur, sokak arası futbol maçı mı olur, artık kararı sana bırakıyorum. Sen en azından bendensin, benden olmayandan daha yeğsin. Ya da dur; taş-kağıt-makas yapalım, kazanan söylesin nereye gideceğimizi olma mı? Olm elma şekeri yemiyorum lan ne zamandır, pamık helva da çekti canım…
Elinizden bırakmakta zorlanacağınız cinsten bir kitap. Eser Ahmet Ümit’e ait. Normalde pek kitap okumayan birisi olarak bilinirim, lakin içinde hoşuma giden bir şeyler olduğu zaman da, o günün öncelikli olarak yapılacaklar listesine alıveriyorum. Bu kitap da öyle, esrarlı bir şeylerden bahsediyor. Varoluşumuzun sırrını kulağımıza fısıldamıyor belki, ancak arayışa teşvik ediyor.
2008-2009 sezonu, kombine bilet alıp düzenli olarak maçlara gittiğim ilk sezonumdu. Daha öncesinde, bir sezonda gittiğim maçların sayısı iki elin parmaklarını geçmiyordu. Onlarda da bilet bulma çilesi lanet ettiriyordu çoğu kez. Kombineli ilk sezonum, hayal kırıklıkları ile doluydu maalesef. Oynadığımız futbol ise saman alevi gibi, ilk yarılarda parlayıp, ikinci yarılarda sönüyordu. Bir umutlanıyorduk, bir yıkılıyorduk. Bülent Korkmaz’ın Skibbe’den devraldığı takım, maalesef iyiye değil kötüye gitmişti ve artık gol de atamıyorduk. İyice sıkıcı olmaya başlamıştı maçları izlemek. O kadar sıkıcıydı ki, bir kaç maçı asıp biletimi benim yerime gitmesi için başka bir arkadaşıma vermiştim.
Artık yeni sezona kendimizi daha rahat hazırlayacaktık, gelişmeleri daha huzurlu takip edecektik. Nitekim öyle de oldu, zira bir kaç hafta sonrasında iyi olacak hasta misali, doktorumuz gelmişti ayağımıza; Frank Rijkaard Galatasaray’ın yeni teknik direktörü olmuştu! Hemen yazılıp çizilmeye başlandı Rijkaard’ın geçmişte yaptıkları, futbola bakışı, oyun felsefesi, Galatasaray-Barcelona kıyaslamaları v.s…
Derken transferler yavaş yavaş başladı, önce Mustafa Sarp, ardından Gökhan Zan, Leo Franco… Bonservise bir kuruş harcamadan nokta atışları yapıyordu yönetim. Ama illa ki ortalık zangır zangır sallanacak ya, Abdel Kader Keita ile ilk bomba patlatıldı. Etkisi geçmeden Elano Blumer bir gece yarısı uykusunun ortasında kadromuza dahil edildi. Baros, Servet, Kewell ve Arda takımda tutulmuştu. Bir yandan Arda kaptanlık pazubandı ve 10 numaralı forma ile onore edilmiş, esasında biraz da riskli bir girişimde bulunarak omuzlarına daha çok sorumluluk yüklenmişti. Ancak bu iş yapılmadan önce Rijkaard’ın da desteğinin alınmış olması, konunun üzerinde çok da fazla durulmasına lüzum olmadığını düşündürüyordu. Hücum hattı enfes olmuştu, lakin bu defans ve orta saha, ön hattımıza ayak uydurabilecek miydi?
Netanya serisi yıllar sonra da hatırlanacak bir seri olacak, zira serinin ikinci maçı, Galatasaray için yeni bir rekora sahne olacaktı. Hem de asalet simgesi olarak dizayn edilmiş ve renginden ötürü faşist yorumlara hedef olmuş yeni forması olan mor renkli 2288 adlı forması ile kıracaktı rekoru Galatasaray. Ama öncesinde deplasmanı vardı bu işin. 4-1 geçiliyordu fazla zorlanmadan. Rövanş daha rahat geçecekti ve bunun bilincinde olan teknik yönetim, yeni isimlere fırsat vermişti. Keita ilk 11′de çıkıyordu maça, Aydın da kendine şans bulacaktı sol açıkta. Nonda gönderilecek mi gönderilmeyecek mi tartışmalarının üzerine kendini yeniden kanıtlama ihtiyacı içinde adım atıyordu yeşil sahaya. Spikerin tabiriyle bu “iştahlı mor formalılar”, İsrail temsilcisi Netanya’yı 6-0 mağlup ediyorlardı ve yıllar önce 5-0 ile Neuchatel Xamax karşısında kırılan Avrupa maçlarımızdaki en farklı galibiyet rekorumuz tarihe gömülüyordu.
Ligin ikinci haftasında Denizlispor ile oynanan karşılaşmanın ilk yarısı beklendiği gibi rahat geçmedi, zira Denizlispor dersini çalışıp gelmişti. Ancak gerek ikinci yarıda Rijkaard’ın yaptığı yerinde müdaheleler, gerekse Denizli’nin hocası Erhan Altın’ın takımı geriye çekmeye yönelik (bana göre hatalı) oyuncu değişikliği tercihleri oyunun skorunu 1-1′den 4-1′e çevirmişti. İkinci haftayı da kayıpsız kapatan iki takımdan biri olmuştuk. Bir diğeri ise Fenerbahçe’ydi ve onlardan daha çok gol atmış olmamıza rağmen +1 averajla önümüzde lider bitirmişlerdi haftayı.
Lakin Elano da cevap hakkını bir sonraki maça saklamıştı da bize haber etmemişti. Kayserispor ile Ali Sami Yen’de karşılaşıyorduk ve rakip zor durumdaydı. Sert oynayacakları az çok tahmin ediliyordu ancak insanlıktan çıkacaklarını pek tahmin edememişti kimse. İlk yarıyı, biraz zorlansak da 2-1 üstün kapattık. Sıra Elano’ya gelmişti artık. Keita’nın yerine oyuna girmiş ve kendini göstermeye, tribünlere resmen merhaba demeye hazırlanıyordu. Maçın sıkıcı olmaya başladığı zamanlarda kimsenin beklemediği bir anda öyle bir şut attı ki, Şansal Büyüka’nın söylediği gibi “50 defa izlesek bıkmayız” dedirtecek cinsten bir gol çıktı ortaya. Tribünde şoka girdik ve yıllardır bu kadar güzel bir gol izlememiş olmanın verdiği hasret ile büyük bir coşku yaşadık. O dakikadan itibaren Kayseri’nin maçı çevirmesi artık neredeyse imkansız bir hal almıştı, dirençleri bu golle beraber kırılmıştı ve Galatasaray artık daha rahat top çevirmeye başlamıştı. Bu rahatlık, Milan Baros’un plasesiyle ağlarda nihayet bulacak olan güzel bir organizasyona sebebiyet verecek ve maçın skorunu da 4-1 olarak tayin edecekti. Son maçlardaki gol ortalamamız düşmemişti ve mutluyduk. Liderdik artık, hem de hiç bırakmaya niyetimiz yoktu…
